نمستان

جا به جائی تاریخ

مرده خواران ریزه خوار رای مردم گشته اند

جو فروشان سر بر آوردند و گندم گشته اند

گرچه با آرائ خلق الله بالا رفته اند

لیک مردم نردبان بودند و هیزم گشته اند

برکه نوشانی که در مرداب پنهان می شدند

سر برآوردند و موج پر تلاطم گشته اند

خر سوارانی که گه چپ می زدند و گه به راست

در تردد صاحب حق تقدم گشته اند

سر بدارانی که با خورشید پهلو می زدند

در روند پر شتاب زندگی گم گشته اند

جویباران بی تحرک چشمه ساران بی فروغ

چشمه ها سر جوش و لبها بی تبسم گشته اند

پی نوشت :

سیاست یعنی وقتی همه به راست نگاه می کنند تو به چپ نگاه کنی
سیاست یعنی فرق بین لوبیا چیتی و لوبیا چشم بلبلی
سیاست یعنی تفاهم مرد و زن
سیاست یعنی وبلاگ نویسی
سیاست یعنی مطالعه روزمره روزنامه
سیاست یعنی نخ و سوزن (مسواک و خمیر دندان)
سیاست یعنی شعر و شاعر
سیاست یعنی تفکر
سیاست یعنی تنهائی در درون
سیاست یعنی سال کبیسه
سیاست یعنی بارش برف در بهار
سیاست یعنی ندانستن معنی سیاست

+ محمد جواد فاضلی ; ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٧/۱٧

نظرات ()

آواز

به نام نامی تو

             من

                پرنده را خواندم

پرنده بر کف ایوان خانه نشست

و غمگنانه نوای درون دل سر داد

پرنده غمگین بود .

به نام نامی تو

             من

               پرنده را گفتم

چه خوش نوای غریبانه می دهی پرواز

چه نغمه های غمینی

                   چه سوز و آهنگی !

که من به خامه حسد می برم بر این ترانه تو

پرنده پر زد و رفت

پرنده بد بین بود

کنون که روز رمیده

                   شب آمده به نهفت

غمین نشسته ام که برآرم زسینه ام آواز

ولی دریغ !

که نغمه فرو مرده در گلو خاموش . . .

پی نوشت:

حتی میمونها نیز گاهی از درخت می‌افتند .

به لاک پشت ها نگاه کنید،

آنها تنها وقتی پیشرفت می کنند که سرشان را از لاک خود بیرون می آورند .

+ محمد جواد فاضلی ; ٩:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٦/٩

نظرات ()

پرسش

نمی دانم از پوچ ِ روزان خالی

و از کوچ شبهای آشفته حالی

چه می بایدم گفت ؟

نمی دانم این فوج سر گشته

این لحظه های شتابان

از اینسان هراسان

کجا می گریزند ؟

نمی دانم ای دوست

در این هول ِ تاریک

این دشت تشویش

من رفته از خویش

آخر کجایم ؟

کجائی تو

ای دوست ای دوست

دریغا مجالی

که با جادوی واژه ها آشیانی بسازم

میان ِ مِه و ماه و رویا

و روزان و شبها

من و پرسه در کوچه باغی خیالی

و جانی پر از عطر گلهای قالی

چه می بایدم گفت . . .

پی نوشت :

وقتی که زندگی برایت خیلی سخت شد ،

یادت باشد که دریای آرام ناخدای قهرمان نمی‌سازد

+ محمد جواد فاضلی ; ۳:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۳/۱۳

نظرات ()

انسان های بیشمار رنج

من از همه ی ستارگان شادی خویش

آسمانی برپا کرده ام

و از همه ی انسان های رنجم

زمینی بنا کرده ام.

می بینید زیر چه آسمانی ، بر گرده ی چگونه جائی

ایستاده ام ؟

این منم !

دارنده ی یک آسمان ستاره و

انسان های بیشمار رنج !

+ محمد جواد فاضلی ; ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٢/۱٢

نظرات ()

بهارنامه !

به نام خالق فصل ها

ابرست و بهار و باغ بیداران

ناز است و نیاز ِ برگ با باران

با خلوت ِ خار گل کنار آمد

بگذار ببوسمت بهار آمد

در دشت ِ سپیده های سکرآور

مست از خم کوچه باغ ها بگذر

یک قافله سبز چشم ِ افسونگر

یک گله غزال بره را بنگر

شرمینه رُخان ِ توری ِ مِه پوش

آلاله پیاله های شبنم نوش

ابرست و بهار و صبح بیداران

نازست و نیاز ِ برگ با باران

سر سبزم و صد سبد غزل با من

یک باغ ترانه در بغل با من

می خوانم و با نسیم دوشادوش

می خوانم و گو پرنده ها خاموش

- کی وارهم از کمند راهت من ؟

ای بسته ی آهوی ِ نگاهت من

من یاد ترا ترانه می خوانم

وصف ِ گل ِ رازیانه می خوانم

بی باده خراب و مستم از شادی

ای باد مرا ببر به آبادی

ای باد بگو جهان جوان از چیست

و آن سهره سحر سرودخوان از چیست ؟

ای باد ترا بجان ِ آبادی

برکن ببرم ببر از این وادی

ای باد سحر زدشتها بگذر

آن قافله های سبز را بنگر

از زلف ِ گلابتون ِ گل سر زد

خاتون ِ بهار باز بر در زد

او مثل پرنده می گشاید پر

می آید اگر چه بسته باشد در

من خانه تکاندم از غبار ِ غم

بدرود ترا بنفشه زار ِ غم

اینک من و دامنی غزل با من

یک زمزمه کندوی عسل با من

شادا چو نسیم چامه خوانیها

با یار بهارنامه خوانیها

با خواهش ِ خار گل کنار آمد

بگذار ببوسمت بهار آمد

پی نوشت :

بهار یعنی فصل به آغوش کشیده شدن برگهای پاییز توسط سبزهای نو، بهار یعنی آخرین وصیته زمستان فصل سوکت که ما دوباره آمدنش را دربهار باور نمی کنیم .....!بهار یعنی کلاس اول گل، بهار یعنی فارغ تحصیلی زمستان،یعنی جشن تکلیف سبزه،بهار یعنی دوباره رویدن دوباره پویدن دوباره مردن.
به راستی بهار چه می خواهد بگوید.

+ محمد جواد فاضلی ; ٩:٤٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٢/٢۸

نظرات ()

اشک های یخ زده

اشک و یخ زده و پنجره

به نام خدای کریم . . .

بعد نگاه پنجره ها بسته ست ، مثل همیشه های زمستانی

تنها ، کلاغ ، فاتحه می خواند ، بر گور لحظه های غزلخوانی

یادش بخیر هرم نفسهایت ، وقتی برای پنجره می خواندی

اما گلوی حنجره ات را بست ، یک اظطراب مبهم پنهانی

تصویر خنده های قشنگت را از چشمهای آیینه دزدیدند

دیگر برای آیینه باقی نیست ، جز اتهام بی سر و سامانی

یک راه بیشتر به تو باقی نیست ، گفتی: « دوباره پنجره را واکن »

تا بشنوی صدای شکفتن را بعد از عقیم بودن طولانی

این اشکهای یخ زده را روزی ، زیر نگاه گرم تو می گیرم

تا آرزوی پنجره ها باشم ، در لحظه های آبی بارانی

پی نوشت :

می گوییم گل را دوست داریم

اما با چیدنش زندگی را از او می گیریم

می گوییم پرنده را دوست داریم

اما با زندانی کردنش در قفس

لذت آزادی و پرواز را از او می گیریم

می گوییم باران را دوست داریم

حال آنکه با چتر به مهمانیش می رویم

آهای آدم

با این همه دروغ !

و روزگاری که ساخته ای

چگونه باید دوست داشتن تو را باور کرد ؟